21. yüzyılın başlamasıyla birlikte insanlar artık fiziksel mekanların yanında dijital evrenlerde de var olmaya başladı. Özellikle gençler için bir yaşam biçimi haline gelen dijital dünya, coğrafi sınırların ötesinde yeni kültürel kimlikler oluşturarak onları yeniden şekillendiriyor. Bu yazımda sizlere ağırlıklı olarak oyunlar üzerinden gerçekleşen ''yurtsuzlaştırma '' kavramından bahsedeceğim.
Modern toplumda 'travma' kavramı, klinik bir tanı koymanın ötesinde bireysel ve toplumsal deneyimlerimizi anlamlandırmanın temel söylemi haline geldi. Ben de bu yazımda son birkaç yılda gelişen bu yeni travma söylemine farklı açılardan yaklaşarak, nedenlerini sorgulamaya çalışacağım. Keyifli okumalar.
Dijital sömürgeciliği, günümüzün teknoloji dünyasını anlamak için kullanırız. Kısa tanımı, büyük Batılı teknoloji şirketlerinin insanların verilerini çoğu zaman tam rıza olmadan toplaması, bu verileri kontrol etmesi ve kendi sahip oldukları dijital ağlar üzerinden yönetmesi anlamına gelir. Bu yazımda sizlere dijital oyun dünyasının üzerine kurgulandığı sömürü alanlarını açıklamak ve üzerine daha detaylı düşünmek istedim.
Mavi boncuklar, dualar, nazarlıklar ve yüzyıllardır süregelen bir inanç... Kimi için güçlü bir manevi gerçeklik kimi içinse yalnızca batıl inanış olan nazar, kültürlerin ortak hafızasında yaşamaya devam ediyor. Peki insanların yüzyıllardır inanmaktan vazgeçmediği nazar, neden bu kadar güçlü bir yer edinmiş durumda?
Eurovision serisinin üçüncü yazısında, coğrafi olarak Avrupa ile hiçbir bağı olmayan ülkelerin sahnede ne işi var? Neden bazı ülkeler canlı yayınları karartıp yarışmayı boykot ediyor? Türkiye, iddia edildiği gibi sadece adaletsiz oylama yüzünden mi bu sahneden çekildi, yoksa işin arkasında çok daha derin bir kültürel kırılma mı var? sorularına cevap vermeye çalışıyorum.
Mahşerin Dört Atlısı, dini kökenlerinden sıyrılarak popüler kültürün ve anlatıların yapı taşlarından birine dönüşmüştür. İncil’in Vahiy bölümünde mühürlerin açılmasıyla ortaya çıkan bu figürler —Fetih (veya Salgın), Savaş, Kıtlık ve Ölüm— insanlığın hafızasındaki en büyük varoluşsal korkuları temsil eder. Modern medya, bu şablonu alıp sekülerleştirerek sinema, edebiyat, çizgi roman ve dijital oyunlarda sosyolojik, ideolojik ve psikolojik eleştiriler yapmak için esnek bir anlatı aracı haline getirmiştir.
Hepimizin yataktan çıkacak motivasyonu bulamadığı, yirmi dört saati yorgan altında geçirdiğimiz günler olmuştur. Fiziksel veya mental yorgunluğumuzun verimli olmaya izin vermediği böyle günlerde, zaman geçirmek için sosyal medyada dolaşırken bizim gibi "bed rotting" yapan diğer insanlara denk gelmek, yalnız olmadığımızı görmek bizi az da olsa rahatlatır. Dünyanın kaosundan kaçıp kozalarımıza çekildiğimiz, sadece kendimizle kalmak istediğimiz böyle günlerin olması normaldir ama sosyal medyadada tüm bunlar yanlış anlaşılıyor
Çocukluğun geride kaldığı ancak yetişkinliğin henüz yakamıza yapışmadığı o sihirli dönem: Ergenlik yıllarımız. Zorlu bir geçiş dönemi de olsa, "aklınızın bir karış havada" olmasının kabul edilmesiyle gelen özgürlük, gürültülü, isyankar, kararsız bu yıllarımız hepimizin zihnine bir şekilde kazınan anıları saklar. Peki ergen olmak günümüzde de hala aynı şekilde mi işliyor? Yoksa erken olgunlaşan çocuklar ve genç kalmak için uğraşan yetişkinlerle bu dönemin kayboluşunu mu izliyoruz?
