Dijital sömürgeciliği, günümüzün teknoloji dünyasını anlamak için kullanırız. Kısa tanımı, büyük Batılı teknoloji şirketlerinin insanların verilerini çoğu zaman tam rıza olmadan toplaması, bu verileri kontrol etmesi ve kendi sahip oldukları dijital ağlar üzerinden yönetmesi anlamına gelir. Bu yazımda sizlere dijital oyun dünyasının üzerine kurgulandığı sömürü alanlarını açıklamak ve üzerine daha detaylı düşünmek istedim.
Mavi boncuklar, dualar, nazarlıklar ve yüzyıllardır süregelen bir inanç... Kimi için güçlü bir manevi gerçeklik kimi içinse yalnızca batıl inanış olan nazar, kültürlerin ortak hafızasında yaşamaya devam ediyor. Peki insanların yüzyıllardır inanmaktan vazgeçmediği nazar, neden bu kadar güçlü bir yer edinmiş durumda?
Eurovision serisinin üçüncü yazısında, coğrafi olarak Avrupa ile hiçbir bağı olmayan ülkelerin sahnede ne işi var? Neden bazı ülkeler canlı yayınları karartıp yarışmayı boykot ediyor? Türkiye, iddia edildiği gibi sadece adaletsiz oylama yüzünden mi bu sahneden çekildi, yoksa işin arkasında çok daha derin bir kültürel kırılma mı var? sorularına cevap vermeye çalışıyorum.
Mahşerin Dört Atlısı, dini kökenlerinden sıyrılarak popüler kültürün ve anlatıların yapı taşlarından birine dönüşmüştür. İncil’in Vahiy bölümünde mühürlerin açılmasıyla ortaya çıkan bu figürler —Fetih (veya Salgın), Savaş, Kıtlık ve Ölüm— insanlığın hafızasındaki en büyük varoluşsal korkuları temsil eder. Modern medya, bu şablonu alıp sekülerleştirerek sinema, edebiyat, çizgi roman ve dijital oyunlarda sosyolojik, ideolojik ve psikolojik eleştiriler yapmak için esnek bir anlatı aracı haline getirmiştir.
Hepimizin yataktan çıkacak motivasyonu bulamadığı, yirmi dört saati yorgan altında geçirdiğimiz günler olmuştur. Fiziksel veya mental yorgunluğumuzun verimli olmaya izin vermediği böyle günlerde, zaman geçirmek için sosyal medyada dolaşırken bizim gibi "bed rotting" yapan diğer insanlara denk gelmek, yalnız olmadığımızı görmek bizi az da olsa rahatlatır. Dünyanın kaosundan kaçıp kozalarımıza çekildiğimiz, sadece kendimizle kalmak istediğimiz böyle günlerin olması normaldir ama sosyal medyadada tüm bunlar yanlış anlaşılıyor
Çocukluğun geride kaldığı ancak yetişkinliğin henüz yakamıza yapışmadığı o sihirli dönem: Ergenlik yıllarımız. Zorlu bir geçiş dönemi de olsa, "aklınızın bir karış havada" olmasının kabul edilmesiyle gelen özgürlük, gürültülü, isyankar, kararsız bu yıllarımız hepimizin zihnine bir şekilde kazınan anıları saklar. Peki ergen olmak günümüzde de hala aynı şekilde mi işliyor? Yoksa erken olgunlaşan çocuklar ve genç kalmak için uğraşan yetişkinlerle bu dönemin kayboluşunu mu izliyoruz?
Bir restoranda oturduğunuzu ve dışarıdan birinin sizi izlediğini hayal edin. Masanızda büyük logolu çantanız, hemen yanına konumlandırdığınız güzel bir arabanın anahtarı ve üstünüzden yayılan pahalı bir parfüm kokusu. Bunlar geçişmişte zenginlik ve sosyal statü sembolü olarak kabul edilirlerken kadraj artık farklı bir noktaya kayıyor: Masanızda bulunan yemekler. Yemekler nasıl oldu da birer statü sembolüne dönüştü?
Rock 'n' Coke festivallerinin yanına yaklaşamadığı, dönemin popüler sanatçılarının arka arkaya geldiği bir dönem. Bir organizatörün tek kişilik başarısı. Türkiye'nin gördüğü, günümüzde tekrarlanması mümkün olmayan bir konser dönemi. '93 Yazı Konser Takvimi 26 Mayıs 1993 Guns n'Roses 20 Haziran 1993 Elton John 25 Haziran 1993 Metallica 2 Temmuz 1993 Sting 13 Eylül 1993 Bon Jovi 17 Eylül 1993 Scorpions 23 Eylül 1993 Michael Jackson 7 Ekim
Dünya Kupası, her dört yılda bir düzenlenen bir futbol organizasyonudur. Katılımcı ülkeler açısından ise gururu, ekonomik çıkarları ve saha dışındaki hikayeleri bir araya getiren küresel bir olaydır. 1930'da başlayan bu serüven, bugün dünyanın en çok izlenen spor etkinliği haline gelmiştir. Siz değerli okuyuculara bu yazımda, hem turnuvanın kısa bir özetini yapmayı hem de tarih boyunca akıllara kazınan magazinsel olayları hatırlatmayı hedefliyorum. Hazırsanız başlayalım!
Bir gün pencereden dışarı baktığınızda dikkatinizi adeta hareketli billboardlara benzeyen bir reklam arabası çekti mi? Veya trafikte durmuş etrafınıza bakarken bu arabaların üzerindekileri istemsizce incelediğiniz oldu mu? İşte tam o an bir PR çalışmasının tam ortasındasınız. Bu PR çalışmasının en büyük aracı:Reklam arabaları...
11 Eylül 2001'de New York oldukça açık bir havayla güne merhaba demişti, havada neredeyse bir tane bile bulut yoktu. Ancak saat 08.46’da tüm New York’u saran o toz bulutu, tüm dünya için geri dönülemeyecek bir anı temsil ediyordu. O an sadece gökyüzü kararmadı, kitle iletişim araçlarının gerçeği sunma biçimi de kökten değişti. Dünyanın dört yanından milyarlarca insan, tarihin en büyük trajedilerinden birini bir film izler gibi eş zamanlı ve kesintisiz bir şekilde canlı yayında izlerken, haberler artık sadece bir bilgi aracı değil, bizzat "travmanın kendisi" hâline gelmişti.
Hiç herhangi bir sokağın köşesinden geçerken burnunuza o hafif isli, tanıdık et kokusu çarptı mı? Hani bir an durup yavaşladığınız, sizi çocukluğunuza ya da en sevdiğiniz esnaf lokantasına ışınlayan o kokudan bahsediyorum. Bizim için ait olma hissine en yakın deneyim de tam olarak bu diyebiliriz. Fakat işin en büyülü yanı şu, bu his sadece bize ait değil. Şu anda Mexico City’de kalabalık bir caddede yürüyen herhangi bir Meksikalı da bizimle aynı duyguyu yaşıyor olabilir. Onlar için bu Tacos al Pastor, bizim için döner. Her iki taraf da bu lezzeti sahipleniyor, ama ortada sadece bir yemek yok; göçün, özlemin ve hayata tutunmanın en güzel, en gerçek hali var. Bugün sizlerle bu lezzet köprüsünün izini birlikte süreceğiz ve atalarımızdan kalan mirasın okyanus ötesinde nasıl yepyeni bir kimlik kazandığına hep birlikte tanık olarak kendimizi bir lezzet şöleninin içinde bulacağız.
Bir zamanlar sadece küçük bir grubun gizlice oynadığı bir oyun olan Dungeons & Dragons; şimdilerse neredeyse herkesin bildiği, koca bir fenomene dönüştü. Dungeons & Dragons’a uzaktan bakan biri, sadece karmaşık kurallar, kağıtlar ve zarlar görebilir. Ama işin aslı öyle değil. Hepimiz, dijital yalnızlıktan ve hayatın sürekli koşturmasından bıkmış durumdayız. Bir masanın etrafında toplanmayı, göz göze gelmeyi, aynı hikâyeye gülmeyi özledik. O yüzden bu oyunun kapısından içeri
