Estetik operasyonların küresel ölçekte normalleşmesi, görünüşü hem bir sosyal sermaye biçimi hem de yeni bir eşitsizlik alanı hâline getiriyor. Bu bağlamda “güzellik hakkı” söylemi, özgür bir tercih mi yoksa görünmez bir zorunluluk mu sorusunu yeniden gündeme taşıyor.